Katja Stuckrath, 18 – Argentina

On September, we went on holidays with my dad and my sister to Rio.

I went out with my 35mm Olympus and started taking pictures of people, because, that’s what I like the most: people and their relationship with life. We were at the Cristo Redentor, and when I was looking around finding someone to shoot, I saw this little kid crying. I really don’t know why she was crying… maybe their parents were there or maybe she was lost.

I think this photo shows the teardrops that no one sees sometimes, talking as a woman/girl. Or as a person too! We sometimes cry with no reason but with ourselves.

facebook

flickr


В сентябре я побывала в Рио вместе с отцом и сестрой.

Я вышла с моим 35мм Олимпусом и начала снимать людей. Ведь это то, что мне нравится больше всего: люди и их взаимоотношения с жизнью. Мы были возле статуи Христа-искупителя, и когда я осматривалась в поисках сюжета для фото, то случайно заметила плачущую малышку. Я совсем не знаю, почему она плакала…возможно, что её родители были рядом или она потерялась.

Будучи девушкой/женщиной я думаю, что это фото показывает слёзы, которые редко кто замечает. Как человек я считаю так же! Порой мы плачем без причины наедине с собой.
Translated by Roman Mikitenko

U septembru sam išla na odmor sa tatom i sestrom u Rio.

Ponela sam svoj 35mm Olympus i krenula da slikam ljude oko sebe jer je to ono što najviše volim: ljude i njihov odnos sa životom. Bili smo u Kristo Redentoru, i kada sam gledala unaokolo da bih našla nekoga da fotografišem, videla sam ovo dete kako plače. Z ista ne znam zašto je plakala…možda su joj roditelji bili tu, ili se možda izgubila.

Mislim da ova fotografija prikazuje suze koje ponekad niko ne vidi, govoreći kao žena/devojčica. Ali i kao osoba, takođe! Ponekad plačemo bez razloga, a sasvim sami.
Translated by Sanja Milovanovic


Eylül ayında babam ve kız kardeşimle Rio’ya tatile gittik.

35 mm Olympus kameramı elime alıp dışarı çıktım ve insanların fotoğraflarını çekmeye başladım. Çünkü en çok sevdiğim şey insanlar ve onların bu hayatla ilişkileri. Kurtarıcı İsa heykeline gitmiş fotoğrafını çekecek bir şeyler arıyordum ve tam o sırada küçük bir kızın ağladığını gördüm. Neden ağladığı hakkında gerçekten hiçbir fikrim yoktu. Belki ailesi oradaydı, belki de kaybolmuştu.

Bence bu fotoğraf bazen bir kadın veya kız olarak konuşanların gözyaşlarını kimsenin görmediğini bize gösteriyor. Ve hatta bir insan olarak konuşanların da! Bazen ise sebepsiz yere kendimize ağlarız.
Translated by Gizem Karum

El mes de setembre, el meu pare, la meva germana i jo vam marxar de vacances a Rio.

Jo hi vaig portar la meva Olympus 35mm i vaig fer fotos de la gent, perquè és el que més m’agrada: la gent i la seva relació amb la vida. Un dia vam anar al Cristo Redentor i mentre buscava a qui disparar, vaig trobar aquesta nena plorant. En veritat no sé per què plorava… potser els seus pares estaven a prop, o potser s’havia perdut.

Crec que aquesta foto ens descobreix les llàgrimes que de vegades ningú veu, parlant com a dona. A tots ens passa! De vegades plorem sense cap motiu, però plorem.
Translated by Emma Howe


In September ging ik met mijn vader en zus op vakantie naar Rio.

Ik ging op stap met mijn 35mm Olympus en begon foto’s van mensen te maken, want dat is wat me het meest trekt: mensen en hun relatie met het leven. We waren bij het Cristo Redentor-beeld en toen ik om me heen keek, zoekend naar iemand om een foto van te nemen, zag ik dit kleine kind huilen. Ik weet niet echt waarom ze huilde… Misschien waren haar ouders in de buurt of misschien was ze verdwaald.

Ik denk dat deze foto de tranen laat zien die vaak door niemand gezien worden, als vrouw/meisje sprekende. Of gewoon als persoon! Soms huilen we zonder reden, enkel met onszelf.
Translated by Anne Oosthuizen